Sejarah Sekolah

Assalamualaikum

orang kata, 

berkawan biar seribu,
berkasih biar empat,
bercinta biar satu,
yang lain buat spare part.

HAHA . kayy, tak boleh pakai . kepada jejaka jejaka tampan di luar sana, sila jangan jadikan pantun di atas sebagai pegangan . mampuihhh aku kena sumpah seranah bini-bini hangpa sat lagiiiii . HAHA

salah tuh, mari betulkan . 

berkawan biar seribu, musuh jangan di cari . 

hmmmm, nampak tak berapa nak sedapp . tapiiii, takpe laa . at least okayy la tuhh . masuk dengan topik yang ingin dikongsi pada hari ini (wah wah wah dah mcm DJ aku rasa . hihi) hari nih, aku nak share sikit pasal kenangan (tak sure laa manis atau pahit . tak dpt dikenal pasti . hehe) . cerita nih, bukan lahh untuk burukkan sesiapa . sekadar perkongsian . it's up to you guys to make a conclusion by your own, kayy . 

masa sekolah rendah dulu, aku ada seorg kawan rapat . memang rapat habis laa . tiap-tiap hari aku lepak rumah dia . lagipun rumah kitorang memang dekat . setakat jalan 20-30 langkah jer . aku dengan family dia pon rapat . boleh kata dah mcm rumah kedua aku laa . hee~

masa darjah empat, aku bergaduh dengan kawan aku . tapi bukan dia laa . kawan dia yang lain . nama dia nih, sama dengan seseorang . taw tak kitorang gaduh sebab apa? sebab kawan rapat aku tuh . HAHA . gilaa lawak laa . budak tuh tak kasi aku rapat dengan kawan rapat aku masa kat sekolah . sebab start darjah 4 baru aku dengan kwn rapat aku satu kelas . teruk gak laa aku gaduh dengan dia . 

kitorang gaduh, sampai kena panggil dengan kaunselor dengan sorg ustazah . gilaa dahsyat ahhh masa tuh . aku nangis gila bhaiii masa tuh (gila kau tak nangis, first time taw gaduh dgn kawan sedahsyat tuh)

lama-lama, hubungan aku dgn minah yg tak bg aku rpt dgn kwn rpt aku tuh pon baik . dan akhirnya boleh rapat kembali seperti sedia kala . yang paling aku tak tahan, si kawan rapat aku nih boleh pulak dia gelak bila aku cerita dekat dia . siot jer . punya laa aku nangis sebab dia, dia boleh buat dek jer . sakit hati taw (gaya jemah abes) 

tuh cerita sekolah rendah . masa sekolah menengah . aku gaduh jugak . huishhh, banyak kali gilaa bhaiii aku gaduh . tapiiiii, aku nak share pasal aku gaduh masa form 4 . klau nak tahu, aku gaduh dengan seseorang yang sama nama dengan budak yang tak kasi aku rapat dengan kawan rapat aku masa sekolah rendah (kayy, ayat nih agak susah nak faham, tapi korang try laa faham kan ya!) 

korang perasan tak, yang aku gaduh dengan budak yang sama nama dan pada darjah/tingkatan yg nombornyaa sama which are darjah 4 dgn tingkatan 4 . gilaaa style kannn?! (HAHA, kayy, tuh kidding jer)

masa sekolah menengah, reason gaduh adalah berbeza sama sekali . ye laa, takkan dah form 4 nak gaduh sebab rebut kawan kann? logik laa sikit . kalau ikutkan, aku sendiri tak tau kenapa kitorang boleh gaduh dahsyat sangat . yang pasti, starting satu malam, (ketika aku memakai baju kurung berwarna merah-putih-hitam) aku mula tak rapat dengan dia dah . dia dgn aku dah mcm renggang serenggangnyaa . sejujurnya, aku sedih gilaaa . sebab aku sayang gila kat dia . tapiiii, kitorang dah macam tak boleh nak rapat macam dulu . it's like there's something yg membataskan kami utk kekal bersama (cewahhh, ayat aku! HAHA) 

aku try nak perbaiki hubungan tuh, tapi terasa macam awkward sangat-sangat . aku jadi macam formal tetiba bila dengan dia . seolah-olah mcm kitorang baru nak kenal . aku sedih sebab tak berjaya jadi seorang kawan yang baik . tapiiiii, aku tak taw mcm mana nak pulihkan keadaan tuh . 

yang pasti, kalau mengikut orang kata, kitorang dua-dua EGO . yupe, EGO yg menyebabkn keadaan makin parah sampai laa satu hari baru aku tahu betapa bodohnyaa aku percaya apa yang ada depan mata . sejak tuh, pandangan aku dekat lelaki mula berubah . aku mula susah nak terima kata-kata lelaki terutama mereka . sakit . pedih . itu yang aku rasa .

kayy, stop kisah sekolah menengah . karang berjurai air mata sambil taip nih karang . meh aku buat rumusan sikit . tapi lebih 250 patah perkataan kot . HEHE 

masa mula-mula masuk Intesaber, aku selalu doa kat Allah 

Ya Allah, jadikan lah aku dari kalangan yang disenangi oleh rakan-rakan ku . Dan jangan lah ada rasa kebencian terhadap diri ku dalam hati mereka . 

(lebih kurang laaa . tapi bahasa lagi santai)

tapiiiii, lama-lama aku mula lupa nak doa macam tuh . sebab aku asyek sebok mintak kat Allah supaya berikan aku kejayaan dalam PMR dan SPM . tapi aku tak putus doakan kejayaan kawan-kwan aku . 

maybe, sebab tuh laa kot aku dapat tahu yang rupanyaa ramai yang benci aku . salah aku jugak . tak doa macam dulu-dulu kot . kot laa . hihi 

takde laa, sebnarnyaa bila aku fikir balik, mungkin aku selalu sangat gaduh dengan kawan-kawan aku sebab perangai aku yang tak semenggah nih . ye laaa, diorang cakap mulut aku nih pedas . sekali aku cakap, beribu orang persoal kat belakang . lagi satu, aku mengaku, cara aku cakap memang kasar . almaklom laa, aku anak askar . satu family mamang bahasa kasar . gurau pon memang kasar . mungkin sebab nih jugak laa aku tak pernah ada someone yang melekat dengan aku 24 jam . kalau nak tahu, aku rapat dengan orang bermusim . hihi . (mengikut apa yang aku rasa laa sebab aku perhatikan memang betul pon) sekejap dgn org tuh, sekejap lagi dengan org tuh . 

sejujurnya, aku memang jenis yang suka bercerita everything yang jadi kat diri aku kat mana mana manusia yang aku kenal . sebab tuh jugak laa kot aku nih boleh dikategorikan mulut murai . (tapiiii, rahsia org takde laa aku cerita kat org lain) lagi satu, aku nih jenis yang nak menang . bak kata beberapa org lain . bila aku fikir balik, betul jugak apa yang diorg cakap . tapiiii kann, aku nak tanya, dah kalau benda salah, patut ke dibenarkan? hehe . mungkin, cara aku salah kot . sebab aku jenis yang lantang bersuara . tapi, aku jadi mcm nih dgn org yang aku kenal jer . lebih senang, aku nih jenis yang DEGIL . 

banyak aku belajar sejak aku bergaduh . aku mula sedar siapa aku . aku mula sedar yang tak semua org boleh terima cara aku . aku mula sedar yang manusia nih banyak ragam . depan cakap okay, belakang siapa tahu . 

aku bukan nak lahirkan ketidak-puas-hati aku melalui kisah yang aku kongsikan . tapi aku nak bagi pengajaran kat diri aku sendiri . ye laa, next year aku akan mula dengan hidup baru . no more as a pelajar sekolah . aku jugak akan berhadapan dengan lebih ramai umat manusia yang aku tak berapa nak kenal . so, aku kena laa muhasabah diri . 

aku tak sempurna . manusia mana ada yang sempurna . semuanya penuh dengan kesilapan . aku punya kesilapan, ego dalam persahabatan . aku harap, orang lain tak jadi macam aku . jangan jadi macam aku . sebab perangai aku teruk . tak semanis perempuan di luar sana . tak seayu gadis melayu . aku kasar . dalam kasarnya bahasa aku, aku pun ada hati . aku boleh terima teguran orang . aku boleh fikir dengan rasional . aku boleh nilai mana baik mana buruk . 

aku harap, sesiapa yang aku pernah kecilkan hati, boleh maafkan aku . aku manusia biasa . mudah alpa, mudah leka . mudah melakukan kekhilafan . sorry taw korang . aku tahu, aku banyak buat salah . aku tahu, aku bukan lah seorang leader yang bagus . mintak maaf  kalau aku selalu buat korang bengang . sorry and really really sorry . 

kayy, aku tahu post nih panjang . tapi, nih laa kisah remaja aku yang penuh dengan episod pergaduhan . tapi, penuh juga dengan pengajaran . kepada yang terasa sekiranya aku tersalah cakap, aku mintak maaf . aku tak berniat nak ungkit kisah lama . tapi aku nak muhasabah diri kat blog nih . nih je laa satu-satu medium utk aku luahkan apa yang aku rasa . aku takde kawan yang sudi nak dengar episod luka aku (aku kat rumah weyhh . takkan nak cerita kat family? malu aku ! hihi) . dan aku sendiri tak suka nak bebankan org lain dengan kisah aku . 

aku tak kisah kalau korang tak baca sepenuhnya . sebab coretan nih sekadar kenangan yang aku boleh bukak balik suatu hari nanti . harapnyaa, aku takkan lupa kisah nih sebab nih laa antara kemanisan dalam hidup aku jugak . (ayat keling sikit ehhh :p) 


tuh jer . kayy, sorry post panjang-panjang . 
sekian, assalamualaikum . 
asshra

Comments